't Knuppeltje van Wessel Vervoort
't Knuppeltje

't Knuppeltje van Wessel Vervoort

26-02-2018

Volgens mij is het een ongeschreven regel dat je in de eerste alinea van ’t Knuppeltje je voorganger bedankt, dus hierbij: Thijs Hebels, enorm bedankt.

Mijn naam is Wessel Vervoort en ik ben 22 jaar oud. Ik ben geboren in Helmond en woon mijn hele leven al in Stiphout. Ik ben derdejaars student aan de Fontys Sporthogeschool in Eindhoven, en loop stage bij Stichting JIBB in Helmond. Ik ben vier avonden in de week te vinden op het sportpark, omdat ik naast zelf te voetballen ook training geef aan de C1.

Omdat mijn vader veel met tennis bezig was kreeg ik voordat ik überhaupt kon lopen al een tennisracket in mijn handen geduwd. Op mijn negende begon ik met voetballen bij Stiphout Vooruit. Via de F4 belandde ik in de E5, en met datzelfde team werden we het volgende jaar de E1. Er zat wel wat talent in dat team. De daaropvolgende twee jaren D1 waren onder Ard van Dalen. Een trainer die er zo veel voor over had als Ard, zie je niet vaak meer. Van elke speler verplichten een blikje energydrank leeg te drinken voor de wedstrijd (zal wel goed zijn voor jongens van 11 jaar) tot het schaamteloos aan een spelertje z’n bovenbeen te zuigen toen hij gebeten werd door een wesp, hij had absoluut het beste met je voor. Minpunt dat in mijn tweede jaar  D1 mijn aanvoerdersband wegens structureel wangedrag in het veld werd afgenomen door Ard. Nigel, lees goed, ik was dus toen ik 11 was ook al zo’n vervelend  menneke. Om even terug te komen op Ard, het is eeuwig zonde dat Ard niet meer op ons sportpark te bewonderen is, een fantastisch mens dat altijd voor zijn spelers door het vuur gaat.

Omdat ik tegelijkertijd met tennis een overstap maakte naar een andere vereniging, besloot ik in het eerste jaar C1 te stoppen met voetbal, om meer te kunnen tennissen. Achteraf een verkeerde keuze, omdat het tennis geen succes werd en ik in de A2 pas weer binnenstroomde bij Stiphout Vooruit. Zo heb ik één jaar C1 en de volledige B-jeugd gemist. In de A2 moest ik dus weer helemaal opnieuw beginnen. Onder Jan Tabor hadden we een fantastisch jaar, we hadden een enorm gezellig team. Uitwedstrijden op veld 7 tegen Someren A6 en Blauw-Geel ‘33 A9 waren maandelijkse kost, maar daar gaven we niet zo veel om. Uiteindelijk hebben meer jongens uit die A2 het eerste elftal gehaald dan uit de toenmalige A1. Na de A2 kwam ik in de A1 onder Peter van de Eijnden. Na de eerste weken structureel op de bank te hebben gezeten mocht ‘Wissel Vervoort’ wegens blessures uit tegen SSE A1 opdraven als linksback, een positie waar ik daarna gelukkig niet meer weg ben gegaan. De zet van Peter pakte gelukkig uit en na twee weken mocht ik daarna elke donderdag meetrainen met het eerste. Mijn nooit meer te vergeten debuut kwam in de kansloze 0-3 nederlaag tegen BEVO.

Ook in mijn vierde jaar als eerste elftal speler sta ik nog linksback. Ondanks dat ik te nonchalant ben,  niet kan koppen, nog nooit een tackle heb ingezet en weiger fysieke duels aan te gaan, blijft de trainer me daar opstellen. Dat vind ik niet erg, want ik heb het als back hartstikke naar mijn zin. Buiten het veld heb ik een rustige persoonlijkheid, maar als het balletje rolt kan ik veranderen in een gek die zichzelf wel eens verliest in het veld. Zo ben ik niet de beroerdste om het hele sportpark bij elkaar te schreeuwen om bijvoorbeeld aan te geven dat ik het niet eens ben met de trainer of om aan één van onze buitenspelers te laten weten dat hij om moet schakelen. Ik kreeg recent het verwijt dat ik te ‘overdreven fanatiek’ was. Daarnaast vind ik het gezellig om tijdens de wedstrijd te buurten met supporters langs de lijn, tot ergernis van Nigel Parr. Sta je dus langs de lijn naar onze wedstrijd te kijken en heb je iets te zeggen, spreek me gerust aan, ik sta altijd open voor een gesprek.

Hoogtepunt bij de senioren was de periodetitel in mijn eerste jaar onder John Slabbers. Dieptepunt was de uitwedstrijd in de nacompetitie tegen SIOL twee jaar geleden, voor lijfsbehoud in de vierde klasse. Na een topsportmaaltijd op de club ‘s middags, verzorgd door toenmalig interim trainer Theo Visser, werden we in Cuijk binnen het half uur twee keer verrast en speelden we een verloren wedstrijd.  Dat jaar heeft John Slabbers een wonder verricht door ons elftal in de vierde klasse te houden, een prestatie van hem die helaas niet meer door iedereen op waarde wordt geschat. Nadat we vorig jaar een mooie vijfde plek behaalde onder Ronald doen we ook dit jaar weer bovenin mee. Het kan een mooi seizoen worden. We hebben een enorm gezellige selectie. Je kan gerust zeggen dat het één grote vriendengroep is, iedereen kent elkaar door en door en dat maakt het elke week weer goud om met elkaar op het veld te staan.

Tijd om het knuppeltje door te geven. Ik wil deze rubriek graag doorgeven aan Philip Beaufort. Een hele fijne vent, die elke zondagavond de spits van de tegenstander uit zijn broekzak moet halen. Omdat hij nog niet zo lang bij de vereniging zit krijgt hij nu de kans om zich eens goed voor te stellen aan de supporters.  Philip, succes!

 

 


<< terug