't Knuppeltje van Kyle Koenraadt
Kyle Koenraadt aan het woord

't Knuppeltje van Kyle Koenraadt

30-05-2018

Philip, bedankt voor het doorgeven van ’t Knuppeltje! Duidelijk heb jij moeite met het stellen van prioriteiten, want voetbal is natuurlijk prioriteit nummer één. Jammer dat je besloten hebt om de voetbalschoenen spreekwoordelijk aan de wilgen te hangen. Dit is voor mij een mooie gelegenheid om een keer te schitteren, want op het veld heb ik dat afgelopen seizoen nauwelijks gedaan.

Voor de mensen die mij nog niet zo goed kennen, zal ik me even kort voorstellen. Ik ben Kyle Koenraadt en ik ben 20 jaar oud. Al vanaf mijn geboorte woonachtig in het prachtige Stiphout en als het aan mij ligt, blijf ik hier nog wel even. In het begin van dit schooljaar ben ik begonnen met de studie Technische Bedrijfskunde in ’s-Hertogenbosch. Naast mijn leven als student en amateurvoetballer, ben ik regelmatig met mijn groeimaten in de Fit For Free te vinden.

Veel sympathisanten van Stiphout Vooruit zullen mij inmiddels wel kennen. Ik kom namelijk al vanaf het moment dat ik in de wieg lig op het Molenven. Destijds speelde mijn vader Raymond Koenraadt in het vaandelteam. Veel aanhangers zullen hem niet meer associëren met de tricolores, maar meer met de kleuren van de Duitse vlag. Voordat ik het überhaupt wist stond ik al met mijn voetbalschoenen in de zandvlaktes van Stiphout, want daar leken de velden toen meer op. Toen ik 3 jaar oud was stond ik namelijk al tussen de benjamins. Het echte werk begon in de F5, waarna de F2 volgde om vervolgens in de topploeg van de F1 te komen. Van deze 9 spelers, spelen er op dit moment 5 in de selectie! De jaren hierna speelde ik in de E4 en de E1.  

Na de jaren in de E brak het tijdperk Van Dalen aan, maar liefst 3 jaar was Ard mijn trainer. In het eerste jaar in de D1 werden we kampioen. In mijn tweede seizoen speelde ik mezelf in de kijker bij het regioteam van de KNVB, waar ik uiteindelijk twee jaar lang hebben mogen trainen. Ard had het denk zo goed naar zijn zin met ons dat hij mee ging naar de C1. Na twee jaar in de C1 gevoetbald te hebben, speelde ik de twee jaar hierop in de B1. Dit was sportief voor mij een mindere periode, door een knieblessure heb ik twee jaar nauwelijks (pijnvrij) kunnen voetballen. In de jeugd waren wij immers nog niet voorzien van een verzorger genaamd Hanske die in bezit is van tal van wèrme spullekes. Geloof mij! Die wèrme spullekes van Hans van de Ven die verrichten wonderen, vraag maar aan vaste klant Nigel Parr.

Mijn laatste twee jaren in de jeugd waren wellicht mijn leukste. Onder leiding van Ted van der Horst hebben we twee mooie jaren gehad in de A1. Wat ik toen nog niet altijdzo zag, wat heb ik toch een partij gediscussieerd met Ted. Ik deel nogal graag mijn mening over alles en iedereen, zo ook over het spelletje. Tot ergernis van Ted, maar na afloop dronken we er altijd een pot bier op. In mijn eerste jaar in de A heb ik mijn debuut in het eerste elftal al mogen maken, thuis tegen Liessel. De rest van datseizoen fungeerde ik als een soort van pinchhitter bij het eerste. Iedere week mocht ik rond de 70e minuut het veld betreden. Uiteindelijk heb ik in dat, voor het vaandelteam lastige seizoen, in 20 wedstrijden mee gedaan. Gelukkig speelde ik op de zaterdagen wel mijn volle wedstrijdjes. Het seizoen hierop begon ik, in goed onderling overleg met Mark Relou, Ronald Steijlen en Ted van der Horst, toch in de A1. Echter, kwam ik al snel weer terug bij het eerste elftal en vanaf de winterstop ben ik vervroegd over gegaan. Dat seizoen hebben we een verdienstelijke vijfde plaats behaald. Dit seizoen is er een geworden met een zure na smaak. Het hele seizoen hebben we in de top 4 meegedaan, maar door een mindere laatste periode, hebben we nu naast een ticket voor de nacompetitie gegrepen.

In het eerste elftal kan ik op alle posities op het middenveld uit de voeten en moet ik het hebben van het voetballend vermogen, waaraan ik nog moet werken is de mentale weerbaarheid en als het voetballend niet lukt zal ik meer werklust moeten tonen. Verder ga ik maar al te graag met trainer Ronald in gesprek over onze tactiek, of bemoei ik me met de selectieactiviteiten en dat voor zo’n snotneus of niet Rob?

Na de wedstrijd sta ik er om bekend, alleen wanneer het mij schikt, om mijn teamgenoten op te naaien om te blijven hangen om eens goed door te zakken. Zelfs wanneer teamgenoten moeten gaan studeren, weet ik ze nog regelmatig zo ver te krijgen. Als ik zelf moet gaan studeren, dan roep ik hele verstandige dingen en ben ik als de brandweer naar huis. Helaas heeft Bram Prinsen dit voortaan door en prikt hij hier gemakkelijk doorheen.

Om even terug te komen bij Nigel Parr. Hij heeft helaas besloten om na dit seizoen te stoppen, in verband met zijn eigen gestarte onderneming. Het is jammer dat hij een aantal maanden terug een gescheurde meniscus heeft opgelopen en niet het afscheid kan krijgen wat hij verdient. Ik ga Nigel ontzettend missen, ondanks dat ik het tijdens wedstrijden en trainingen regelmatig met hem aan de stok had. Hij was een voorbeeld voor mij en ik weet zeker voor veel andere jonge jongens, Nigel ging er altijd volle bak in.

Daarnaast zijn er meerdere spelers die hebben besloten om de selectie te verlaten om elders hun heil te zoeken. Dat is jammer, maar ik ben ervan overtuigd als wij de nieuwe jonge kern bij elkaar kunnen houden dat we binnen nu en drie jaar kunnen promoveren naar de derde klasse. Ja en Hans Deelen, dat begint volgend seizoen eerst bij mijn eigen.

Nu zijn we aangekomen bij het doorgeven van ‘t Knuppeltje. Hier heb ik niet lang over hoeven nadenken. Jullie hebben hierboven al een aantal namen voorbij zien komen, maar voor mij verdient maar één iemand ‘t Knuppeltje: Tom van Bree! Mensen als Tom verdienen eigenlijk nog veel meer waardering. Tom is onafgebroken leider/grensrechter van mij geweest vanaf de F5 tot en met de A1. Afgelopen seizoen is voor het eerst dat hij geen leider van mij is geweest. Tom veel succes!


<< terug